{os} upright
posted on 24 Jan 2012 19:19 by darkdarkorangeเธอปิดฝาเปียโนลงอย่างแผ่วเบา มีเสียงกึกดังขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่เครื่องดนตรีชิ้นนี้จะไม่ได้ร้องเพลงไปอีกตลอดกาล
เปียโนอัพไรท์ตัวเก่าตัวเดิมที่อยู่กับเธอมาตั้งแต่เด็ก ตั้งแต่จำความได้เธอก็เห็นมันยืนตั้งหันหลังให้ฝาผนังที่มีรูปของปู่ที่เสียไปก่อนเธอเกิดอยู่อย่างแน่นิ่งมาตลอด แม่ของเธอเล่าให้ฟังว่ามันเป็นเปียโนที่อาจารย์ของพ่อเลือกมาให้ เมื่อเธอเกิดพ่อก็เลยพยายามให้เธอเรียนเปียโนมาตลอด จะเรียกว่าเธอเติบโตมากับอัพไรท์ตัวนี้เลยก็ได้
หลายครั้งหลายหนที่เธอเกลียดมันเหลือเกิน ทำไมต้องเรียนเปียโนกัน เธอไม่สามารถมีอารมณ์เชื่อมโยงกับเครื่องดนตรีตรงหน้าได้เลย และที่ยิ่งไปกว่านั้นก็คือ หลายครั้งหลายหนที่เธอรู้สึกราวกับโดนพ่อยัดเยียดความรักความชอบของตนเองโดยไม่ได้ถามความต้องการของผู้ที่โดนยัดเยียดเลย
ทว่านั่นช่างงี่เง่า งี่เง่าสิ้นดี
เมื่อเธอโตไปได้ไม่เท่าไรนัก พ่อของเธอก็หัวใจวายฉับพลัน และเสียชีวิต
เธอไม่ร้องไห้ เป็นเรื่องตลกร้ายที่เธอไม่เคยร้องไห้เสียใจให้กับเรื่องนี้เลย เธอรู้ดีอยู่แล้วว่าวันหนึ่งคนเราก็ต้องจากไป แต่ที่น่ากลัวกว่านั้นก็คือ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอเสียใจกับมันหรือเปล่า
อย่างไรก็ตาม มีสิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไปแน่ล่ะ
อาจจะเป็นเพราะอายุที่มากขึ้นของเธอด้วย แต่ไม่ว่าจะเป็นเพราะอะไร เธอเริ่มเล่นมันอย่างเป็นจริงเป็นจัง เธอเริ่มรู้สึกถึงมันที่ร้องเพลงไปกับเธอ และในท้ายที่สุดเธอก็เริ่มหลงรักมันเข้าจนได้
ใครจะไปนึกฝันว่าเธอจะก้าวเดินมาได้ไกลถึงขนาดนี้ เมื่อเธอได้ปล่อยมือจากอัพไรท์ตัวเล็กไปเล่นแกรนด์เปียโน เริ่มฝึกซ้อมอย่างหนักหน่วงและเป็นจริงเป็นจัง จนกระทั่งเมื่อเธอรู้สึกตัวอีกที เธอก็ไปนั่งบรรเลงเสียงเพลงอยู่บนเวทีใหญ่ระดับโลกเสียในที่สุด
เวลาผ่านไปมากแค่ไหน เธอชักจะลืมเลือนไปแล้ว ถึงกระนั้นอะไรอะไรก็ยังเป็นเหตุผลชัดเจนมากพอว่าเธอกำลังโรยราอย่างโดดเดี่ยว รอคอยวันที่จะดับสูญไปเพียงลำพัง
มีเพียงแค่เสียงของเปียโนอัพไรท์ตัวเดิมที่ยังพอเป็นเพื่อนให้คลายเหงา
สัมผัสที่นุ่มนวลไม่เคยเปลี่ยนแม้จะผ่านการจูนสักกี่ครั้ง น้ำเสียงก้องกังวานแต่ก็คมชัด ต่างจากสีน้ำตาลของไม้ที่ค่อยค่อยจืดจางไปตามกาลเวลาพร้อมพร้อมกับเธอที่อายุมากขึ้น มันตั้งตระหง่านอยู่ที่เดิมเหมือนกับเมื่อตอนที่พ่อของเธอยังมีชีวิตอยู่ แน่ล่ะ มันไม่เคยขยับไปไหน และเธอก็ไม่คิดจะให้มันขยับไปไหนด้วย
เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะยกเปียโนอัพไรท์ตัวนี้ให้ใคร เธอไม่สามารถหาคนที่จะมีค่าคู่ควรพอกับมันหรือคนที่เธอไว้ใจมากพอจะทิ้งมรดกชิ้นที่สำคัญที่สุดไว้ด้วยได้ ทรัพย์สินอย่างอื่นมันไม่สำคัญเท่าไรหรอก มีเพียงแค่เปียโนเก่าเก่าตัวเดียวนี่แหละที่เธอไม่สามารถทิ้งไว้ให้เป็นของ ’ใครก็ได้’
และนั่นก็ทำให้เธอค้นพบว่า เธอไม่เหลืออะไรอีกแล้ว นอกจากเปียโนตัวนี้
ดังนั้นเธอจึงไม่ลังเล
พนักงานขนย้ายเปียโนขับรถกลับออกไปแล้วทั้งทั้งที่ยังมึนงง เหลือเพียงเธอยืนอยู่กลางทุ่งหญ้าแห่งสนิท และเปียโนตัวเดียวตัวเดิมของเธอ มันนิ่งเงียบไร้สุ้มเสียง เพียงแค่รอคอยคำสั่งเหมือนที่ทำมาตลอด
เธอยิ้มให้มันอย่างอ่อนโยนที่สุดเท่าที่จะทำได้
ทว่ามันคงออกมาเป็นยิ้มฝืนฝืนที่ไม่น่าประทับใจสักเท่าไร
กลักไม้ขีดถูกหยิบออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทสำหรับผู้หญิงสีดำ เธออยากให้มันดูคลาสสิกที่สุด เพราะมันเป็นโอกาสเพียงครั้งเดียวในชีวิต เธอก็ต้องตระเตรียมการให้พร้อมนั่นแหละ
ไฟลุกติดเผาหัวไม้ขีดตั้งแต่ครั้งแรกที่เธอไถมันลงไปกับข้างกล่อง ก่อนที่ก้านไม้ขีดตัวน้อยจะถูกวางลงบนผ้ากำมะหยี่สีแดงบริเวณที่ว่างโน้ตของเปียโนอย่างแผ่วเบา ก่อนที่เปลวไหวจะลุกลามไปทั่วในเวลาอันสั้น ไม้ที่เก่าและผุเริ่มถูกเผาไหม้จนกร่อนไปเรื่อยเรื่อย เธอนั่งลงบนเก้าอี้ไม้บุผ้า จ้องมองไฟร้อนที่ไหลลงสู่พื้นหญ้าแห้งซึ่งเป็นชนวนอย่างดี ก่อนมันจะเริ่มลามขึ้นสู่ขาเก้าอี้ และต่อไปเรื่อยเรื่อย
อุ่นจนร้อน
กว่าเปียโนคู่ใจจะถูกเผาไหม้จนหมด เธอก็คงจะจากไปก่อนแล้ว น่าเสียดายที่เธอไม่ได้เห็นลมหายใจเฮือกสุดท้ายของมัน แต่ไม่เป็นไร เธอหวังว่าทั้งมันและเธอจะได้ประสบพบเจอกับอะไรอะไรที่ดี เท่านั้นก็มากพอแล้ว
เมื่อถึงจุดจุดหนึ่ง เธอไม่รู้สึกถึงอะไรทั้งนั้น ไม่มีแม้แต่ความร้อนที่แผดใส่ จะมีก็เพียงความเงียบงันที่สงบนิ่ง
กับเปียโนอัพไรท์ผู้ซื่อสัตย์และตรงไปตรงมาจนถึงวินาทีสุดท้าย
;; btw
upright (adj) : เคยเปิดพจนานุกรมดู นอกจากมันจะแปลว่า "ตั้งตรง" แล้ว ยังใช้เป็นความหมายของพฤติกรรมซื่อตรงและเที่ยงธรรมได้ด้วยน่ะนะ บางทีก็ใช้รูป uprightness ล่ะ ..
