Dark side . of Orange ;

       มันเป็นคริสต์มาส ข้าพเจ้าจำได้ดี

       มิอย่างนั้นแล้ว เสียงปืนและเสียงระเบิดที่ดังต่อกันระรัวไม่หยุดไม่หย่อนก็คงไม่ถูกกลบด้วยเสียงของงานรื่นเริงเสียจนราบคาบถึงขนาดที่ไม่มีใครแม้แต่เอะใจด้วยซ้ำ

       คืนนั้นเป็นเพียงหนึ่งในไม่กี่ครั้งที่ข้าพเจ้าได้เห็นสหายผู้ยิ่งใหญ่ของข้าพเจ้าต้องพลาดท่าอย่างสิ้นเชิง อาจจะเป็นเพราะสถานที่กลางเมืองที่มีผู้คนขวักไขว่เช่นนั้นวุ่นวายโกลาหลจนกลายเป็นเรื่องยากที่จะทำการใดได้อย่างอิสระโดยที่ไม่ต้องทำให้ประชาชนชาวลอนดอนผู้บริสุทธิ์ต้องโดนลูกหลงไปด้วย

       “กันไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีใครหน้าไหนที่ยอมให้ตัวเองต้องสะบักสะบอมถึงเพียงนี้เพื่อมนุษย์ร่วมโลกคนอื่นคนใดเยี่ยงที่แกได้ทำไปในวันนี้ กันขอชื่นชมเลยเทียว” ข้าพเจ้ากระซิบที่ข้างหูของเขาเป็นเชิงติดตลกในระหว่างที่เรากำลังหลบอยู่ในซุ้มการละเล่นอะไรบางอย่างที่ข้าพเจ้าไม่ได้ใส่ใจนัก สภาพของเขาในตอนนี้ช่างดูไม่ได้ยิ่งกว่าครั้งไหนไหนที่เราเคยผจญภัยด้วยกันมา แต่อย่างไรก็ตาม จากร่างกายหลายส่วนที่เริ่มชาไร้ความรู้สึก และรสเลือดคาวคละคลุ้งในปาก ข้าพเจ้าคาดว่าสภาพของข้าพเจ้าในตอนนั้นก็คงไม่ได้ดีกว่าเขาไปเสียเท่าไรดอก

       เราต่างคนต่างก็ควานหากระสุนเพื่อบรรจุใส่ปืนให้มันกลับมาพร้อมใช้งานอีกครั้ง ระหว่างที่โฮล์มส์ฟังข้าพเจ้าอยู่นั้น เขาเพียงขยับยิ้มบางเล็กน้อยอย่างที่ไม่ได้ทำบ่อยบ่อยจนข้าพเจ้าชักจะใจหายกับเรื่องที่อยู่ในสมองของเขา

       “โฮล์มส์” ความตลกขบขันในน้ำเสียงของข้าพเจ้าจางหายไป กลับมีความรู้สึกจริงจังและหนักแน่นเจือเข้ามาแทนที่ “แกอย่าคิดจะทำอะไรห่ามห่ามเชียวนา แกก็รู้ว่ากันไม่มีทางให้อภัยแกแน่”

       “มิได้หรอก วัตสันที่รัก” เขากล่าวระหว่างที่ตรวจสอบอุปกรณ์ในมือเป็นครั้งสุดท้าย ทำราวกับว่ามันเป็นเรื่องตลก ทว่าข้าพเจ้ากลับจับความรู้สึกบางอย่างในคำพูดขำขำนั้นได้อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “หากกันไม่ทำ แกคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับลอนดอนที่พลุกพล่านไปด้วยคนในคืนคริสต์มาสเช่นนี้งั้นหรือ ? กันล่ะไม่อยากจะอนุมานผลกระทบของการตัดสินใจของกันในครั้งนี้เลย ดังนั้นกันจึงไม่เสียใจเลยสักนิด”

       “แต่กันเสียใจ ” ข้าพเจ้าดึงข้อมือของเขาเข้ามาบีบไว้แน่น มันผอมแห้งเปราะบางกว่าที่ใครจะเชื่อหากได้เห็นความแข็งแรงและร่างกายที่กำยำของเขา ถึงแม้ว่าโฮล์มส์จะทำเป็นไม่ใส่ใจและเมินเฉย ทว่าความจริงแล้วเขาถือว่าลอนดอนกับพลเมืองทุกคนของมันล้วนเป็นภาระที่เขาต้องรับผิดชอบและปกป้อง โดยเขาก็ไม่เคยคิดว่ามันเป็นเรื่องที่หนักเกินกว่าที่มนุษย์คนเดียวจะรับไว้แม้แต่น้อย

       “พุทโธ่ วัตสันเอ๋ย” เขามองเข้าไปในแววตาของข้าพเจ้าราวกับว่ากำลังจะสั่งเสียเป็นครั้งสุดท้าย นั่นทำให้ข้าพเจ้าไม่สามารถเอ่ยเอื้อนถ้อยคำหรือแสดงท่าทางอะไรออกมาได้อีก นอกจากนิ่งรอรับฟังสิ่งที่เขาจะพูด “แกจะไม่เสียใจดอก แกจะได้กลับบ้านอย่างสงบสุข แกเข้าใจใช่ไหม แมรี่รอแกอยู่ ส่วนกันน่ะหรือ ? กันน่ะ ไม่เป็นไรหรอก วัตสัน กันไม่เป็นไร”

       ข้าพเจ้ารั้งแขนเขาไว้ในวินาทีสุดท้ายก่อนที่เขาจะกระโจนออกจากมุมที่เราหลบซ่อนกันอยู่ แม้จะสรรหาคำใดใดบนโลกมาก็มิอาจอธิบายความรู้สึกของข้าพเจ้าในช่วงเวลานั้นได้เลย ราวกับ –ราวกับโลกที่ข้าพเจ้าเคยคิดว่ารู้จักมาตลอดกำลังเลือนหายไปอย่างช้าช้า ราวกับบนพสุธาแห่งนี้กำลังจะไม่เหลือพื้นที่ให้ข้าพเจ้ายืนอีกต่อไป ราวกับสิ่งที่บ่งชี้ถึงความเป็น 'จอห์น แฮมิช วัตสัน' กำลังจะสิ้นสูญดับลง

       “สัญญากับกันที” ข้าพเจ้าเกลียดเสียงอันสั่นเครือของตัวเองเสียเหลือเกิน เหตุใดขอบตาจึงร้อนผ่าวกันล่ะ ? “ว่าแกจะกลับมา โฮล์มส์ กันขอร้อง”

       เช่นเคย –เขาเพียงยิ้ม “อืม กันสัญญา”

       “อา โฮล์มส์ เมอรี่คริสต์มาสนะ”

       “เช่นกัน วัตสัน เมอรี่คริสต์มาส”

       นี่คงเป็นครั้งสุดท้ายแล้วที่ข้าพเจ้าจะมาเยือนที่นี่

       เพราะว่าผ่านจากคริสต์มาสไปไม่ได้นานเท่าไรนัก ทุกสรรพสิ่งจึงยังคงถูกปกคลุมด้วยหิมะ ไม่ว่าจะเป็นต้นสนที่เรียงรายอยู่โดยรอบ หลังคาบ้านน้อยใหญ่ รวมไปถึงสุสานแห่งนี้ด้วย จะมีก็แต่ดอกกุหลาบสีแดงสดซึ่งนอนแน่นิ่งอยู่บนหลุมศพสีดำที่ถูกย้อมเป็นสีขาวด้วยหิมะเท่านั้นที่ตัดกับทัศนียภาพรอบด้านโดยสิ้นเชิง

       “สุขสันต์วันเกิด กันหวังว่าแกจะยังจำวันเกิดตัวเองได้อยู่นะ” ข้าพเจ้าลืมเลือนไปว่ากี่ครั้งคราแล้วที่ข้าพเจ้าเอื้อนเอ่ยคำนี้ต่อหน้าหลุมศพ ต่อหน้าคนตาย แม้จะรู้ว่ามันฟังดูฝืนความเป็นจริงและไร้ความหมาย แต่ข้าพเจ้าก็ยังคงเลือกที่จะทำมัน เพราะเขา เพราะข้าพเจ้าคิดถึงเขาเหลือเกิน

       ทว่าจากนี้ คงจะไม่มีอีกต่อไป

       ข้าพเจ้าพร่ำโทษตัวเองอยู่ทุกคืนวัน เหตุใดข้าพเจ้าจึงไม่วิ่งตามเขาออกไป เหตุใดข้าพเจ้าจึงไม่หาเขาให้เจอ เหตุใดข้าพเจ้าซึ่งควรจะอยู่ตรงนั้นเพื่อช่วยเขาถึงได้ไม่อยู่ตรงนั้น ? แล้วผลสุดท้ายที่ออกมาก็คือ ลอนดอนและโลกใบนี้ต้องสูญเสียนักสืบเชลยศักดิ์เพียงหนึ่งเดียวไป แลที่เจ็บปวดยิ่งกว่านั้นก็คือ ข้าพเจ้าต้องสูญเสียคนที่ตนรักที่สุดไป

       ช่างน่าขันที่ข้าพเจ้ามิอาจหยุดน้ำตาได้ ผลของความทรงจำที่เขาทิ้งไว้ ยิ่งวันเวลาแปรไปมันก็ยิ่งเปลี่ยนเป็นยาพิษ ย้อนกลับมาทำร้ายข้าพเจ้าจากภายในให้จวนเจียนจะขาดลมหายใจ ตัวตนของเขาชัดเจนเกินกว่าที่ข้าพเจ้าจะกำจัดออกไปให้ได้หมดแล้วทำราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น เขาสำคัญเสียเหลือเกินสำหรับข้าพเจ้า ข้าพเจ้าต้องการเขา ข้าพเจ้าจำเป็นต้องมีเขา

       ในระหว่างที่ข้าพเจ้ายืนร่ำไห้ราวคนบ้าอยู่อย่างเดียวดายนั้น จู่จู่ความอบอุ่นอันแสนคุ้นเคยก็แล่นปราดเข้ามาจากด้านหลัง อ้อมแขนสัมผัสได้ที่ข้าพเจ้าโหยหามานานกำลังสวมกอดข้าพเจ้า หูของข้าพเจ้าอื้ออึง ทุกอย่างเอ่อท้นไปหมด ทว่าข้าพเจ้าก็มั่นใจว่าข้าพเจ้าไม่ได้คิดไปเอง แค่เพียงตกใจและดีใจเสียจนมากเกินไปเท่านั้น

       “ฮ .. โฮล์มส์”

       “ขอบคุณที่ยังมาสุขสันต์วันเกิดให้กันแบบนี้เสมอ, สหายที่รัก”

เป็นเรื่องตลกหรืออย่างไรกันที่เชอร์ล็อกโฮล์มส์ไม่มีวันตาย หากเขายังไม่ต้องการจะตาย ?