Dark side . of Orange ;

but its ok ;}

rate ; dark warning !

       “ดึกมากแล้วนะ”

       คุณเปิดประตูนำบาดแผลเหวอะหวะเต็มแขนกลับบ้าน คุณรู้ไหมว่าผมเป็นห่วงมากขนาดไหน ? ทว่าคุณกลับเมินผมแล้วเดินตรงไปยังอ่างล้างมือในห้องครัว คุณไม่เปิดจังหวะให้ผมถามเลยว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ไม่เป็นไรหรอก เพียงแขนแดงแดงนั่นกับสีหน้าซีดเซียวของคุณก็ต้องการความช่วยเหลือมากพอ

       ผมเดินตามคุณเข้าไปในห้องครัว คุณล้างเลือดที่เปรอะแขนออกให้หมดแล้วพยายามถูแผลที่แขนราวกับมันเป็นเพียงรอยเปื้อนหมึกซึ่งสามารถลบได้ด้วยน้ำ

       คุณดูอารมณ์ไม่ดีเลยนะครับ

       แต่ไม่เป็นไร

       โดยที่ไม่ปริปากถามอะไรสักคำ –ผมเดินเข้าไปใกล้คุณจนหน้าอกของผมชิดแผ่นหลังคุณ ทั้งทั้งที่ทุกคราวคุณจะหันกลับมายั่วผมด้วยรอยยิ้มน่ารัก ทว่าคราวนี้คุณกลับพยายามสะบัดผมออกอย่างรังเกียจ แล้วขยี้แผลต่อไปจนมันเหวอะออกมายิ่งกว่าในคราวแรก เลือดที่ดูจะเริ่มแห้งแล้วก็กลับไหลออกมามากกว่าเดิม

       อยากจะห้ามคุณเหลือเกิน แต่ในตอนนี้คำพูดใดใดก็คงรั้งคุณไม่ได้อีกแล้ว ผมจึงเลือกใช้กำลังแทน

       ผมเอื้อมมือไปจับแขนคุณไว้ไม่ให้คุณทำร้ายตัวเองจนเละไปกว่านี้ ซึ่งคุณก็ขยับหนีตามคาด ทั้งยังถอนหายใจแรงอย่างไม่สบอารมณ์อีกด้วย นั่นทำให้ผมตรึงแขนคุณไว้อย่างแน่นหนามากขึ้นไปอีก

       คุณเลยเอาจานฟาดผมใช่ไหมล่ะ ?

       บังเอิญพอเหมาะพอดีเหลือเกินที่มีจานเซรามิกวางเรียงรายอยู่เต็มที่วางจาน คุณเอามันกระแทกหัวผมอย่างรุนแรงจนมันแตกสลายเป็นส่วนเล็กส่วนน้อย ผมเซวืดไปข้างหลังนิดหน่อย แต่ไม่เป็นไร ถึงจะเลือดออกก็ไม่เป็นไร ที่ผมห่วงคือคุณคนเดียวเท่านั้น

       โชคดีที่มือของผมยังคงไม่ละไปจากแขนของคุณ อย่างไรก็ตาม คุณยังคงกระหน่ำฟาดจานเซรามิกใส่ผม ผมเข้าใจดีว่าคุณต้องการระบายอารมณ์ ดังนั้น ฟาดมาเลย ไม่เป็นไร

       ผมเอื้อมแขนไปกอดคุณไว้ ถึงแม้คุณจะยังทำร้ายผมด้วยจานเซรามิกพวกนั้น ผมก็ยังเชื่อว่าคุณกำลังต้องการความอบอุ่นและใครสักคนเป็นที่พึ่งพิงอยู่ ซึ่งที่ตรงนี้ก็มีแต่ผม ดังนั้นคงเป็นคนอื่นไปไม่ได้นอกจากผม ที่จะต้องคอยอยู่เคียงข้างคุณในตอนนี้

       เลือดทะลักออกจากบาดแผลที่ศีรษะผมมากขึ้นเรื่อยเรื่อย น้ำสีแดงข้นไหลผ่านดวงตาข้างซ้ายของผมแล้วหยดลงบนพื้นสีขาวของห้องครัว ตอนนี้หัวของผมไร้ความรู้สึกไปแล้ว แถมยังมีความรู้สึกเวียนหัวตามมาอีก แต่อย่างน้อยคุณก็เลิกขัดถูแผลที่แขนแล้ว ซึ่งนั่นก็เพียงพอและคุ้มค่ากับความเจ็บปวดที่ผมได้รับ

       ผมจะเจ็บมากแค่ไหน ไม่เป็นไร

       ขอแค่คุณไม่เจ็บก็พอ

       หลังจากไม่เหลือจานให้ทำลายอีกแล้ว คุณก็ทรุดลงกับพื้นจนผมต้องตามลงไปประคองไม่ให้คุณโดนเศษเซรามิกสีขาวบาด ถึงแม้อาการเวียนหัวจะเป็นมากขึ้นเรื่อยเรื่อยและเส้นเลือดก็เริ่มส่งเสียงดังตุบตุบแล้วก็เถอะ แต่ผมไม่เป็นไรหรอก

       ผมพาคุณไปนั่งบนโซฟาในห้องนั่งเล่น หยิบอุปกรณ์ปฐมพยาบาลแล้วค่อยค่อยทำแผลให้คุณทีละแผลอย่างเบามือ “เจ็บมากใช่ไหม ?” ผมถามพร้อมส่งยิ้มแผ่วเบา คุณคงเจ็บมากสินะ บาดแผลดูเหมือนจะเกิดจากการถูกของมีคมบาดเฉือนอย่างตั้งใจ และที่สำคัญคือมันลึกน่าดู

       ส่วนแผลที่หัวผมนะ ช่างมันเถอะ

       ไม่เป็นไร

       คุณนั่งนิ่งเงียบไม่พูดไม่จาไม่ขยับเขยื้อนและไม่ทำอะไรเลยตั้งแต่ผมทำแผลให้คุณเสร็จ ถ้าจะรุ้สึกผิดล่ะก็ ไม่ต้องหรอกนะ ผมไม่คิดโทษหรือเกลียดคุณเลยสักนิดเดียว

       “เจ็บไหม ..” และนั่นคือคำแรกของคุณในช่วงเวลาอันแสนยาวนาน คุณจะรู้หรือเปล่าว่าผมมีความสุขแค่ไหนที่คุณเป็นห่วงผมแบบนั้น ถึงแม้คุณจะถามไปตามมารยาทแต่แค่นั้นผมก็ดีใจมากพอแล้ว

       แค่อยู่ในสายตาคุณ แค่คุณต้องการผมแบบนี้

       มือบางที่เต็มไปด้วยพลาสเตอร์ของคุณยกขึ้นลูบหัวที่เปื้อนไปด้วยเลือดของผมเบาเบา ผมสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวด แต่ก็ปัดมือของคุณออกอย่างอ่อนโยน “ไม่เป็นไรครับ” ผมยิ้มให้คุณรู้สึกดีขึ้น ถึงแม้ข้างในจะเริ่มไร้ความรู้สึกแล้วก็ตาม

       คุณรีบลุกเข้าไปหยิบน้ำแข็งกับผ้ามาประคบแผลที่หัวผม ผมก็บอกแล้วไงว่าไม่เป็นไร ทำไมคุณต้องทำแววตาเศร้าแบบนั้นด้วยล่ะ ? มีความสุขเถอะนะ ผมไม่เป็นไร

       ผมไม่เป็นไร ..

       แล้วทุกอย่างก็ดับวูบลง

       รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนผมลืมตาขึ้นสู้แสงจากหลอดไฟสีขาวที่กระแทกหน้าผมจนแสบ เพดานห้องสีขาว ผมรับรู้ทันทีว่าที่นี่คือโรงพยาบาล นี่คุณใจดีขนาดพาผมมาโรงพยาบาลเลยเหรอ ? หยุดทำแบบนี้เถอะ แค่นี้ผมไม่รู้จะขอบคุณคุณยังไงถึงจะเพียงพอแล้ว ไม่รู้จริงจริง

       ผมลองจับคลำหัวตัวเองเพื่อสำรวจสภาพ อย่างน้อยความรู้สึกเจ็บก็กลับมาแล้ว อาการชาถึงแม้จะไม่ทุรนทุรายแต่มันก็ส่อถึงเค้าร้ายอย่างแน่นอน

       คุณรีบปรี่เข้ามาหาผมเมื่อเห็นว่าผมตื่นแล้ว สีหน้าคุณยังคงเป็นกังวลอยู่ ไม่เหมือนกับคุณคนที่ทุบผมด้วยจานเลยนะครับ อันที่จริงผมชอบคุณคนนั้นมากกว่าด้วยซ้ำ

       เพราะคุณคนนั้นต้องการผม

       แต่คุณคนนี้ กลายเป็นผมที่ต้องการคุณ

       ถ้าอย่างนั้นล่ะก็ ผมไม่ชอบเลย

       มือของผมถูกยกขึ้นลูบแขนคุณเบาเบา แผลใต้พลาสเตอร์ยาพวกนี้คงจะดีขึ้นแล้วล่ะ คุณไม่ต้องห่วงหรอกนะ ไม่ว่าใครทำอะไรคุณมา ถ้าคุณต้องการ ผมจะเอาคืนให้สาสม

       จะเอามีดจ้วงแทงแล้วหั่นมันเป็นชิ้นชิ้นให้ จะปล่อยให้คมแหลมเชือดเฉือนร่างกายของมัน จะช่วงชิงลมหายใจมันให้ช้าที่สุด จะค่อยค่อยทรมานมันจนไม่มีแม้แต่เสียงร้อง แล้วสุดท้ายจะกรีดคอหอยมันจนมันหายใจไม่ได้อีกต่อไป

       จะทำร้ายมันให้สาสมกับที่มันทำร้ายคุณ

       เพียงคุณบอกมา ผมก็จะไปทำให้

       คุณไม่ต้องห่วงผมหรอกนะ ไม่ต้องห่วงเลย

       ไม่เป็นไร .

 ★★★★★★★  

จบแล้ว เฮ้ 555555

อย่าสงสัยว่าทำไมข้าพเจ้าจึุงชอบตัดจบ มันเป็นนิสัยไปแล้ว (+ ไอ้การชอบใช้คำซ้ำซ้ำย้ำไปย้ำมา แถมยังพูดกับตัวเองด้วย ..)

ตกลงว่าใช้ชื่ออะไรดี ;w;

อ้อ . อีกคำถามที่อยากให้ตอบ -มันดาร์กพอม๊ะ 5555

จริงจริงอยากดาร์กกว่านี้ด้วยซ้ำ .. (/โรคจิต) แต่ยังไงก็คงไม่ได้เท่าฮวาเฮียร์อ่ะนะ x)+

อยากได้เม้นท์กับดาวจัง *อย่ามาทำตัวเป็นโกสต์รีดเดอร์นะเฮ้ย !!!!

ฉันรู้ว่าพวกเธอว์แอบอ่านอยู่ อย่ามาซึนเดเร๊ะ เม้นซ๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา ~ (/เสียสติไปแล้วจริงจริง ..)