Dark side . of Orange ;

แล้วข้าพเจ้าก็วกกลับมายังที่เดิมอีกครา

นี่เป็นครั้งที่เท่าไรแล้วก็ไม่ทราบที่ข้าพเจ้าเดินทางมาถึงห้องเช่าซึ่งเมื่อแต่ก่อนเคยใช้เป็นที่ซุกหัวนอนของข้าพเจ้าบนถนนเบเกอร์แห่งนี้ และเหตุผลที่ทำให้ข้าพเจ้าซึ่งมีบ้านหลังใหม่ มีภรรยา และมีครอบครัวที่อบอุ่นแข็งแรงแล้วกลับมาที่นี่ ก็คงไม่พ้นไปจากใครหนึ่งคนที่ข้าพเจ้าเคยมีชีวิตอยุ่ด้วย เกลอเก่าผู้ที่มีข้าพเจ้าเป็นคู่หูอยู่เสมอ จนบางที เราทั้งคู่ก็ไม่อาจจะตีความความสัมพันธ์ของเราออกมาเป็นคำพูดได้

“เชอร์ล็อค โฮล์มส์” ข้าพเจ้าเรียกชื่อเขาด้วยเสียงหน่าย ห้องของเขายังคงรกเหมือนเดิม และเขาก็ยังคงพยายามทำตัวสะอาดสะอ้านทั้งทั้งที่ที่จริงแล้วมันไมได้เป็นแบบนั้นสักนิดเช่นเคย เขานั่งอยู่บนเตียงพร้อมกับหลอดแก้วใสในมือ เตรียมตัวจิ้มลงบนต้นแขนแกร่ง แต่ก็ผงะแล้วร้อนรนเก็บมันลงในกล่องก่อนจะทำตัวไม่รู้ไม่ชี้เมื่อเห็นข้าพเจ้า

“กันเห็นหรอก ไม่ต้องซ่อนเลยทีเดียว” ลมหายใจถูกผ่อนออกโดยข้าพเจ้าเอง ข้าพเจ้าได้แต่ระอาเสมอกับการกระทำเช่นนี้ของโฮล์มส์ และเขาก็ไม่เคยแม้แต่จะคิดเปลี่ยนนิสัยเลวเลวนี่เลยสักนิดเทียว

“โธ่ ! หมอ , มันก็ต้องมีบ้างอะไรบ้าง” ว่าแล้วก็ยกเข็มฉีดยาขึ้นมาแทงแขนข้างที่รัดไว้เช่นที่หวังจะกระทำเมื่อคราวแรกหากข้าพเจ้าไม่เข้ามาขัดเขาเสียก่อน

“กันก็แค่ .. เป็นห่วงแก” ข้าพเจ้านั่งลงที่เก้าอี้ตัวเก่า ตัวที่ข้าพเจ้าไม่ได้สัมผัสมาเป็นช่วงเวลานานเหลือเกิน ความผ่อนคลายค่อยค่อยเข้าครอบคลุมอย่างเบาบางและอุ่นสบาย ถึงแม้จะเคยอยู่ที่ไหนมา และจะย้ายไปอยู่ที่ใหม่ที่ใด ก็ไม่เคยจะรู้สึกได้ว่ามันคือบ้านเหมือนอย่างที่ห้องเลขที่ 221 บี ห้องนี้

เขาจ้องมองข้าพเจ้าด้วยสายตาที่ยากจะหยั่งถึง ก่อนที่จะวางเข็มฉีดยาอันว่างเปล่าลง ลุกขึ้นจากเตียงแล้วสาวเท้าเข้ามายืนจังก้าอยู่หน้าข้าพเจ้า พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อเล็กน้อย “ห่วงงั้นหรือ ? แล้วที่แกหายตัวไปเสียนานมันหมายความว่าอย่างไร วัตสัน”

ข้าพเจ้ามองตอบ ตรึกตรองในความหมายของคำพูดเมื่อครู่อีกรอบ โฮล์มส์ไม่เคยกล่าวอะไรเช่นนี้มาก่อน และดูท่าเขาจะโมโหจริงจริงที่ข้าพเจ้าไม่ได้มาเยี่ยมเยียนเขาเป็นเวลานาน

สุขภาพของเขาย่ำแย่ลงอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้ายาวเรียวซูบกว่าแต่ก่อนมาก ข้าพเจ้าขมวดคิ้ว เขาไม่เคยดูแลตัวเองเสียเลย แล้วยังยานั่นอีก เห็นทีข้าพเจ้าอาจจะต้องกลับมาดูแลเขาอีกครั้งเสียแล้ว

“รอยคล้ำใต้ตาแกบอกกันว่าแกไม่ได้นอนติดต่อกันมาเป็นเวลาหลายคืนทีเดียว” ข้าพเจ้าลอกเลียนคำพูดในแบบฉบับของเขาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเหมือนที่เขาชอบใช้เวลาจะชมเชยตัวเอง “ไม่ใช่แกไม่ต้องการนอน แต่แกนอนไม่หลับ .. ผลข้างเคียงของการฉีดไอ้โคเคนบ้านั่นเขาเส้นเลือดทุกวัน”

“แล้วอย่างไรล่ะ ? มันไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญเลย” เขาเถียงแว้ดขึ้นในทันที นัยตาคมเหมือนเหยี่ยวนั่นจ้องข้าพเจ้าราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ แสดงให้เห็นถึงความโกรธมาก แบบที่ข้าพเจ้าไม่เคยพบเจอมาก่อน

“กันจะไม่เก็บอารมณ์อีกต่อไป เพราะเมื่อมาถึงเวลานี้ การเก็บอารมณ์ไม่ได้ช่วยอะไร , กันคิดถึงแก ! เข้าใจไหม หมอ กันก็คิดถึงเป็น กันก็มีหัวใจ .. ถึงแม้แต่ก่อนกันจะไม่มีมันก็เถอะ แต่แกก็ทำให้กันรู้ กันมีหัวใจ และหัวใจของกันคือแก แกที่สุดท้ายก็ทิ้งกันไป แล้วจะให้กันทำอย่างไร ? หายไปนานขนาดนี้ แกทำให้กันนึกเสียแล้วว่ากันเหลือตัวคนเดียวบนโลกใบนี้ กันไม่มีสมาธิอีกต่อไป ถึงกับหมดสิ้นซึ่งศาสตร์แห่งการอนุมานเลยเทียว เพราะแก เพราะแกทั้งนั้น”

คำพูดถูกพ่นออกมาไม่หยุดยั้งจากปากของนักสืบผู้เงียบขรึมและเยือกเย็น บัดนี้ ดูราวกับว่ากำแพงน้ำแข็งที่เขาสร้างไว้ตลอดได้กลับพังเพิดลงมา เหลือเพียงโฮล์มส์ผู้อ่อนแอและอารมณ์ร้อน แต่ทั้งหมดนั้นหาได้ทำให้ข้าพเจ้าพึงระลึกถึงความผิดของตัวเองได้ไม่ หากเป็นหยดน้ำตาซึ่งร่วงเผาะลงบนแก้มของเขาที่ข้าพเจ้ามิเคยพบเห็นมาก่อนต่างหาก ที่ได้ช่วยปลุกให้ข้าพเจ้าตื่นจากความฝันโง่โง่ของข้าพเจ้าเองเสียที

“โฮล์มส์ !” ข้าพเจ้าอุทานชื่อเขาด้วยความทำอะไรไม่ถูก เชอร์ล็อก โฮล์มส์ นักสืบผู้ยิ่งใหญ่กำลังร่ำไห้ และถ้าข้าพเจ้าเข้าใจไม่ผิด ทั้งหมดนี่ก็เกิดเพราะข้าพเจ้าเอง

ไหล่ของเขากระตุกเล็กน้อย แต่กลับเป็นหัวใจของข้าพเจ้าที่กระตุกหนักราวกับจะหลุดออกมา ข้าพเจ้าลุกขึ้นประคองเขาไว้ สองมือของข้าพเจ้าจับเข้าที่ไหล่ของเขา ไหล่ที่เล็กและมีแต่กระดูก ใบหน้าของเขาซีดเซียว ยิ่งเวลาที่มันเปรอะไปด้วยน้ำตาแล้ว ก็ยิ่งดูทรุดโทรมเหลือเกิน

“กัน .. ขอโทษ” ข้าพเจ้าเอ่ยได้เพียงเท่านั้น แล้วก็รวบตัวเขาเข้ามากอดไว้แนบอก ทั้งสมองและสองมือไม่อาจจะทำสิ่งใดต่อไป ห้วงความคิดของข้าพเจ้าว่างเปล่าขาวโพลนโดยสิ้นเชิง ก่อนที่ทุกสิ่งทุกอย่างจะถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน ความน่าจะเป็นและคำถามมากมายอันน่าสับสนงงงวย

ช่วงเวลาที่ข้าพเจ้าจากไป มันเกิดอะไรขึ้นกันหรือ ? เหตุใดโฮล์มส์ถึงได้เปลี่ยนไปถึงเพียงนี้ ข้าพเจ้ายังไม่รู้ถึงจิตใจส่วนใดของโฮล์มส์อีกหรือกระไร แล้วถ้าหากข้าพเจ้ากลับมา จะช่วยอะไรโฮล์มส์ได้ ทำไมกำแพงที่มองไม่เห็นของเขาถึงได้พังทลายลงมา .. เพียงเพราะข้าพเจ้าย่างกลับมา ณ ที่แห่งนี้

ที่แห่งนี้ .. ที่แห่งความทรงจำของเราทั้งสอง

ข้าพเจ้าค่อยค่อยทบทวนคำพูดทุกอย่างของเขา สิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นไปเมื่อครู่ และตลอดมา แล้วข้าพเจ้าก็เพิ่งจะได้ประจักษ์ถึงบางอย่าง บางอย่างที่เขาพยายามจะบอกข้าพเจ้ามาตลอด เขาเห็นอยู่แล้วว่าข้าพเจ้ามีแววจะต้องไปกับแมรี่ หากแต่เขาก็มิได้คิดจะขัดขวาง .. จริงหรือ ? ตามคำบอกเล่าของมิสซิสฮัดสัน เขาปล่อยให้ข้าพเจ้าไปหาเธอก็จริงแต่ตัวเองกลับกระวนกระวายอยู่บนห้อง อีกทั้งการทิ้งให้ข้าพเจ้าคอยดูแลแมรี่อยู่บ่อยบ่อยนั่นก็เป็นราวกับการประชดประชัน แต่ข้าพเจ้าไม่เคยรู้ หรือไม่เคยสนใจ สิ่งที่เขาพยายามจะบอกข้าพเจ้ามาตลอดเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน หากแค่ข้าพเจ้ายอมรับบ้างสักนิด เขาก็คงไม่ต้องมาหมดท่าสิ้นให้กับทุกสิ่งทุกอย่างเช่นนี้

เขารักข้าพเจ้า รักมาตลอด ซึ่งข้าพเจ้ามั่นใจว่าไม่ได้หลงระเริงเกินกว่าเหตุ เพราะน้ำตาของเขาในยามนี้และคำพูดของเขาชั่วครู่ก็พอจะเป็นคำยืนยันได้อย่างดี แต่ช่วงเวลาที่ผ่านมา ข้าพเจ้ากลับละเลยและมองข้ามความจริงที่ว่านั่นมาตลอด เพราะเชื่อว่ามันไม่จริง

ไม่หรอก . หากตัดเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ออกไปทั้งหมด เรื่องที่เหลืออยู่ ต่อให้มันแปลกประหลาดเพียงใด มันก็เป็นเรื่องจริง

แต่ก็ไม่อีกนั่นแหละ เพราะเรื่องนี้ไม่เคยแปลกสำหรับข้าพเจ้า

โฮล์มส์ไม่เคยประหลาดสำหรับข้าพเจ้า