Dark side . of Orange ;

Love is Leaving .

Pairing ; channuneo

Writer ; Rafael.jetaime +

ก่อนจากกัน เธอเตรียมหัวใจมาก่อน
เตรียมจะหายไป อย่างใจร้อน
จบทุกอย่างที่สองเราเคยฝันใฝ่

เขาค่อยค่อยจากผมไป ทีละนิด ทีละนิด

มันเริ่มจากเสื้อผ้าในตู้ที่ถูกเก็บลงกระเป๋าใบใหญ่สองใบ ต่อด้วยรูปภาพที่บางรูปก็ถูกเก็บไปทั้งกรอบ บางรูปก็ถูกถอดออกจากกรอบ และบางรูปก็ถูกจับให้คว่ำหน้าลงเพราะเจ้าของไม่อยากเห็นมัน ตามด้วยแก้วใบนั้นที่เคยวางข้างกันอยู่สองใบ แปรงสีฟันที่เคยเสียบไว้ในถ้วยใบเดียวกัน ผ้าเช็ดตัวผืนที่เคยใช้ด้วยกัน สบู่กลิ่นหอมหอมที่แสนคุ้นเคย จวบจนถึงของขวัญที่เคยมอบให้กันในวันวาน  ตบท้ายด้วยไออุ่นที่เคยได้รับทุกวัน รอยยิ้มที่แสนงดงามเสมอมา ความฝันที่เคยมอบให้กันมาตลอดทาง ทุกทุกสิ่ง ทุกทุกอย่าง

ทำไมมันถึงหายไปอย่างรวดเร็วขนาดนี้ ?

ชุดนอนที่เคยสวมใส่
ของขวัญรูปถ่ายอยู่มุมไหน
เก็บทุกอย่างไม่เหลือร่องรอยหายไป

เขาเก็บทุกอย่างเสร็จภายในระยะเวลาอันสั้น ก่อนขายาวยาวจะค่อยค่อยก้าวเข้าห้องโน้นออกห้องนี้เพื่อสำรวจว่ามีอะไรที่เป็น”ของเขา”ตกค้างเหลืออยู่อีกหรือไม่

จะว่าเขาใจดีดีไหมนะ ? เขาอุตส่าห์เก็บทุกอย่างขนาดนี้ , ก็เพื่อเหมือนให้ตัวเองไม่มีตัวตนอยู่สินะ

ไม่มีตัวตนอยู่ และไม่เคยมี .

ผมนั่งอยู่ตรงมุมห้อง มองเขาหยิบนู่นจับนี่อย่างเลื่อนลอย จริงจริงแล้วผมไม่รู้หรอกว่าเขาเก็บอะไรกลับไปบ้าง หรือทิ้งอะไรให้เหลือไว้บ้าง ผมไม่อยากจะสนใจ

ผมแค่อยากให้เขาอยู่ตรงนี้เหมือนแต่ก่อน

แต่ในเมื่อเขาเลือกที่จะจากผมไปแล้ว ผมไม่สามารถจะขัดขวางเขาได้ ผมรู้ เขาเป็นคนแบบนี้เสมอแหละ เมื่อตัดสินใจอะไรแล้วอย่าคิดที่จะเปลี่ยนความคิดนั้นเลย มันเป็นไปไม่ได้

สุดท้ายเขาจึงเดินเข้ามายืนตรงหน้าผม แล้วคุกเข่าลง ดวงตาของเราสองคนประสานกัน ต่างคนต่างก็อยากจะสื่อสารคำพูดบางอย่างที่อยู่ในใจ เสียงหนึ่งคือคำถามขอร้องให้อยู่ อีกเสียงคือคำตอบปฏิเสธอย่างเด็ดขาด

เขาจับมือซ้ายของผมขึ้นมา ลูบไล้มันอย่างทะนุถนอม มันเป็นโอกาสสุดท้ายแล้วหรือเปล่าที่ผมจะได้รับความอบอุ่นแบบนี้จากเขา ? ก่อนที่เขาจะจากไปไกลแสนไกล ?

แล้วแหวนสีเงินเรียบไร้ลวดลายใดใดก็ถูกถอดออกจากนิ้วนางข้างซ้ายของผม พร้อมกับน้ำตาที่รื้นขึ้นมาบนขอบตาของผม ผมไม่สามารถกลั้นเก็บมันไว้ได้อีกแล้ว เขาเอากลับคืนไปทุกอย่าง จนอย่างสุดท้ายเขาก็ยังเลือกจะถอดมันออกไปจากนิ้วของผมด้วยตัวเขาเอง

ริมฝีปากได้รูปที่ผมเคยได้ครอบครองเป็นเจ้าของทำท่าจะเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่เป็นผมเองที่ใช้นิ้วชี้ปิดมันไว้เป็นเชิงไม่ให้พูดออกมา “ไม่ต้องหรอก อีจุนโฮ .. “

เขาเม้มปากอย่างไม่มั่นใจ ก่อนจะตัดสินใจล้มเลิกความพยายามที่จะพูด และปล่อยให้ผมทำตามใจตัวเอง ในช่วงเวลาสุดท้ายของเรา  

“ทุกสิ่งทุกอย่าง ..” ผมเริ่มเอื้อนเอ่ยถ้อยคำอย่างเชื่องช้าและแผ่วเบา น้ำตาไหลรินลงมาเป็นครั้งที่เท่าไรไม่รู้ “ทุกสิ่งทุกอย่างของเรา , ของนาย ..” เมื่อพูดไปได้แค่นั้นผมก็ต้องหยุดกลืนน้ำลาย แล้วสูดหายใจลึกลึกไม่ให้ตัวเองหลุดสะอื้นออกมา

เหมือนเธอเอาความฝัน วันนั้นที่มีกัน เก็บออกไป
เสียงอ่อนโยน ความหวาน รอยยิ้มที่สวยงาม สิ่งใดๆ
สุดแต่ใจเธอนั้นต้องการอะไร
จะเอาชีวิตของคนคนนี้จากไป

“เอาไปเถอะ เอาไปเลย ไม่เป็นไร .. เก็บกลับไปให้หมดอย่าให้เหลือร่องรอยเลยนะ ฉันรู้ว่านายก็ต้องการแบบนั้น ใช่ไหมล่ะ ? ทั้งอดีตของเรา ความทรงจำของเรา จะเอาไปทิ้งที่ไหนก็ได้ ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ..” คำพูดของผมวนซ้ำไปซ้ำมาเหมือนกรอเทป เพียงเพราะต้องการเตือนตัวเองว่ามันจะต้องเป็นไปในทางนั้น เพราะไม่มีหนทางอื่นให้เลือกอีกแล้ว สำหรับนายนี่คือสิ่งเดียวที่เหลืออยู่ ฮวังชานซอง มันคือทางเลือกสุดท้าย ที่จะนุ่มนวลที่สุด สำหรับทั้งนายและเขา

“แต่นี่ ..” ผมใช้มือซ้ายที่ถูกลูบอยู่เมื่อครู่จับมือของจุนโฮซึ่งทาบทับอยู่ด้านบนขึ้น มันเปรอะน้ำตาที่หยดลงของผมด้วย ผมเช็ดมันอย่างอ่อนโยน แล้วยกมือข้างนั้นทาบที่หน้าอกข้างซ้าย

“นายไม่อาจจะเอาความรักของฉันที่มีให้นายออกไปจากหัวใจดวงนี้ได้หรอกนะ” 

แต่เธอไม่อาจเอารักไปจากหัวใจ 

ไม่มีวัน เรื่องราวภาพทรงจำ
เก็บเป็นของสำคัญเสมอไป
เธอไม่อาจเอารักไปจากหัวใจ

ดวงตาของผมพร่ามัว แต่หัวใจของผมกลับสัมผัสได้ว่าเขากำลังร้องไห้ เป็นเพราะอะไรล่ะ ? ไม่ใช่เขาเองหรอกหรือที่ตัดสินใจจะจากผมไปอย่างใจร้อน ? ถึงจะเป็นอย่างนั้นก็เถอะ ส่วนลึกของความรู้สึกกลับพยายามคิดเข้าข้างตัวเองว่าเขายังรักผมอยู่เสมอมา แต่อะไรที่เกิดขึ้นมันอาจไม่เป็นไปอย่างที่เราสองคนต้องการ เขาจึงเลือกวิธีนี้ที่มันจะเลวร้ายน้อยที่สุด

ผมรู้ ผมเข้าใจจุนโฮเสมอ .

สมองสั่งให้ผมพยายามยิ้มอย่างงดงามที่สุดเพื่อมอบมันเป็นความทรงจำดีดีสุดท้ายที่ผมจะให้ได้กับเขาคนที่กำลังนั่งสะอึกสะอื้นอยู่ตรงหน้าผม เขาคนที่ผมสุดแสนจะรักและห่วงใย แต่เมื่อเวลานี้มาถึง ผมก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากยิ้มให้เขา

ทั้งทั้งที่อยากจะรั้งเขาไว้ตรงนี้เสียเหลือเกิน

เขาลากกระเป๋าออกไปโดยที่ไม่ทิ้งคำพูดหลงเหลือไว้สักคำตามที่ผมต้องการให้เขาทำ แต่ผมกลับเชื่อมั่นลมลมแล้งแล้งในสายตาของเขาว่าเขาจะไม่ทิ้งความทรงจำของเราไป ไม่แม้แต่วินาทีเดียว ไม่ว่ามันจะเป็นความทรงจำที่ดีหรือร้าย

แล้วประตูบ้านก็ปิดลง .

แตกต่างกัน ของที่สำคัญรอบกาย
คืนวันพ้นผ่าน แหลกสลาย
แต่ความทรงจำไม่ลบเลือนจากหัวใจ 

+______________,

โอเค จบเถอะ 555

สั้นมากใช่ป่ะล่ะ -  - ; บอกแล้วว่าชั่ววูบของแท้ ..

ช่วงนี้เพ้อฝันมาก จะพยายามเขียนฟิคมาลงอีก(/ไม่ว่ามันจะสั้นแค่ไหนก็ตาม) ไม่งั้นก็จะพยายามหยิบเอาบางอย่างที่ล่องลอยในอากาศมายัดลงบล็อกแล้วกัน(/ถ้ามีคนอ่านอ่ะนะ)

ขอบคุณสำหรับเม้นท์ุทุกเม้นท์ล่วงหน้านะครับ -/\-

ป.ล. อยากอัพฟิคยาว อยากอัพฟิคฮอลลีวู้ด อยากดูหนัง อยากอ่านหนังสือ อยากนู่นนี่ .. (/เพ้อฝัน)