Dark side . of Orange ;

Pairing ; channuneo '<

Writer ; Rafael.jetaime +

;(((((((((( (      .

ฟ้าสีหม่นที่ยังไม่เคยจากไปไหนปรากฏอยู่เบื้องบนเช่นทุกทุกวัน อากาศเลวร้าย

เหมือนกับผม ที่อยู่ในช่วงเลวร้ายสุดสุด

ใบหน้าที่ยังคงเปื้อนน้ำตาอยู่เช่นเดิม ทำไมกัน ? น้ำตามันถึงไม่ยอมหายไปสักที เพียงแค่คิดอะไรนิดเดียว มันก็เหมือนจะไหลออกมาได้เสียเดี๋ยวนั้น

ภายในห้องห้องเดิม ห้องที่ว่างเปล่า เตียงเล็กเล็กเพียงเตียงเดียว ข้าวของไม่กี่อย่าง มันยังคงอยู่ที่เดิม ไม่ได้มีการขยับย้ายไปที่ไหนทั้งนั้น ของที่มันมีแต่ความทรงจำ

ความทรงจำของคนสองคน

ไม่ชอบเอาซะเลย ไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงไม่เก็บข้าวของพวกนี้ลงกล่องไปซะ แล้วปิดผนึกความทรงจำของเราให้แน่นหนา อย่าให้มันเล็ดลอดออกมาทำร้ายตัวเองได้อีก

ผมทำไม่ลง ถึงแม้ความรู้สึกทั้งหมดนั้น ครึ่งหนึ่งจะสูญสลายไปแล้วก็ตาม แต่อีกครึ่งที่เหลือมันยังคงเรียกร้อง โหยหา ต้องการ แม้ความอบอุ่นเพียงเสี้ยวนิดของความทรงจำพวกนั้นจะต้องแลกกับความเจ็บปวดและน้ำตานับไม่ถ้วนก็ตามที

สุดท้ายผมก็เหลือตัวคนเดียวอีกแล้วสินะ .. ทำไมมันเหงาจัง เหงาเกินกว่าก่อนหน้านี้อีก ก่อนหน้าที่ห้องนี้จะมีใครอีกคนมาอยู่ด้วย ทั้งเหงาทั้งเจ็บ

ไม่มีคนดูแลอีกแล้วนะ ไม่มีใครที่จะคอยปลุกให้ตื่น ทำอาหารให้ทานทุกเช้า ใครคนที่จะคอยไปรับไปส่งทื่ทำงาน คนที่ชอบหยอกเล่นให้ยิ้มได้ทุกวี่ทุกวัน คนที่จะอยู่กับเราทุกค่ำคืนไม่ห่างไปไหน

ใครคนนั้น .. ความอบอุ่นนั้น .. ไม่มีอีกแล้ว

“ฮึก .. ” ให้ตายเถอะ , นี่ผมร้องไห้อีกแล้วเหรอ ? ถ้าหากผมยังเป็นแบบนี้ต่อไป ผมคงทำอะไรไม่ได้จริงจริง มันเหมือนปลาที่ติดอยู่ในแห มีแต่เรื่องเดิมเดิมซ้ำซ้ำ ไม่คิดแม้แต่จะดิ้นให้หลุดออกมา ไม่คิดที่จะมีชีวิตในทะเลที่กว้างใหญ่

สุดท้ายก็ตาย  

เพื่อที่จะมีชีวิตต่อไปข้างหน้า ผมรู้ ผมควรจะทำอะไรสักอย่าง ไม่ใช่มาติดอยู่กับความหลังบ้าบ้าแบบนี้ ติดอยู่กับผู้ชายคนเดียว คนที่ไม่เคยมีมาก่อนในอดีต และจะไม่มีอีกแล้วในอนาคต

ผมควรจะดิ้นให้หลุดจากแหก็จริง

แต่ก่อนหน้านั้น ขอพักอยู่ที่นี่ก่อนแล้วกัน ให้มีพลังพอที่จะก้าวต่อไปก่อน แล้วผมจะลุกขึ้นเอง ผมสัญญา

“ฮึก .. ฮึก ..” น้ำตาที่ปาดออกไปมากแค่ไหนก็ไม่มีวันหมด ผมนอนลงกับพื้นห้อง สัมผัสความเย็นเฉียบของไม้ที่ไม่มีความอบอุ่นของใครอีกคนมาเติมเต็ม ปล่อยให้น้ำใสใสเอ่อที่ดวงตา แล้วไหลขึ้นข้างบนผ่านคิ้วก่อนจะหายเข้าไปในเรือนผม ผมหลับตาลงช้าช้า ภายหลังเปลือกตามีแต่รูปของเราสองคน รูปที่อยากจะลบทิ้งไปให้หมด แต่มันคงทำไม่ได้ ถ้าผมยังคงเป็นแบบนี้อยู่

แต่แล้วก็รู้สึกถึงความชื้นที่แก้มกับหน้าผาก ราวกับมีลิ้นเล็กเล็กเลียไปทั่วใบหน้าเปรอะน้ำตาของผม เมื่อผมลืมตาขึ้นก็ได้พบแมวขนดำตัวหนึ่งกำลังตั้งอกตั้งใจเลียหน้าของผมอยู่ ผมลุกขึ้นและกลับมาอยู่ในท่านั่งเหมือนเดิม จ้องตากับแมวตัวน้อยสักสองสามวินาที แล้วมันก็หันหลังกลับ ปรับเปลี่ยนท่าทีจากที่นั่งมองผมไปเป็นนั่งมองประตูห้อง

จ้องมองที่ประตู เหมือนรอใครสักคน

รอให้คนคนนั้นเขากลับมา รอให้เจ้าของกลับมาลูบหัวและเล่นกับมันอีกสักครั้งหนึ่ง

ผมลุกตามไปนั่งข้างข้างมัน ก่อนจะลูบหัวมันอย่างช้าช้าและอ่อนโยน แล้วพูดกับมัน ทั้งทั้งที่รู้ว่ามันคงไม่รู้เรื่อง ผมก็ยังคงเอ่ยออกไป “ชองกัม .. เขาไม่กลับมาแล้วล่ะ”

ผมหยุดครู่หนึ่ง กลืนน้ำลาย ถอนหายใจ รับรู้ได้ถึงน้ำตาที่เอ่อรื้นขึ้นมาอีกครั้ง “พ่อของแกไม่กลับมาแล้วนะ เขาไปแล้ว ฮวางชองกัม เขาไปแล้ว .. ฮึก .. ฮึก .. ไปแล้ว .. ตลอดกาล” เฮ้อ ผมร้องไห้อีกแล้วสินะ

ชองกัม ฉันขอโทษนะที่ไม่เข้มแข็งพอจะปลอบแกได้  แต่แกคงจะไม่รู้หรอกว่า ฉันน่ะ เจ็บกว่าแกหลายเท่านะ แกอาจจะอยู่กับเขามาตลอดชีวิตแกก็จริง แต่มันเทียบไม่ได้กับห้าปีของฉันกับเขาหรอกนะ

ฉันคิดถึงนาย ฮวังชานซอง  

ยังไงนายก็ไม่กลับมา ฉันรู้ โลกใบนี้ต้องหมุนต่อไปเรื่อยเรื่อย ฉันก็รู้ แต่อะไรบางอย่างมันยอมรับไม่ได้ ก่อนที่จะเจอนายฉันเคยเฉยชาและไร้อารมณ์กว่านี้ นายเปลี่ยนฉัน เปลี่ยนฉันมากเกินไป แล้วพอนายจากไปทั้งทั้งที่ฉันยังคงไม่หยุดเปลี่ยนแปลง ฉันจะทนไหวยังไงล่ะ

“..นายทนได้ อีจุนโฮ..” 

“!!!” ผมสะดุ้ง เสียงทุ้มนั่น เสียงของชานซอง

ผมหันไปรอบรอบ ไม่มี ไม่มีใคร ผมยังอยู่คนเดียวเหมือนเดิม กับชองกัมผู้ซื่อสัตย์ มันยังคงนั่งมองผมอยู่เช่นเดิมด้วยแววตาเศร้าสร้อยแต่แน่วแน่

หรือชีวิตผมจะต้องการเขามากเกินไปจนผมหูฝาดไปเองอย่างนั้นนะ ? ผมคงจะเหนื่อยมากเกินไปจริงจริง ถึงได้มโนเอาเองว่าชานซองกลับมาอยุ่ตรงนี้จริงจริง กลับมาอยู่ตรงนี้ .. กับผมอีกครั้ง ..

“..จุนโฮ..” 

น้ำตาร่วงเผาะลงอีกเม็ด ผมไม่สนอีกต่อไปว่ามันจะเป็นเขาจริงจริงหรือแค่ความคิดของผมเอง ที่แน่แน่คือผมคิดถึงเขามากเหลือเกิน เสียงทุ้มทุ้มที่เรียกชื่อผมอย่างแฝงไปด้วยอารมณ์ความรู้สึก รัก หึงหวง และอีกนานานับไม่ถ้วน มีเขาคนเดียวเท่านั้นที่เปล่งเสียงแบบีน้ออกไปมาได้

“..ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร..” 

“ฮึก..ชานซอง..ฮือ..” ใช่เขาแน่ ความอบอุ่นนี้ ถึงแม้จะแค่บางบางแต่ผมก็รู้สึกได้ เขากำลังกอดผมอยู่ หวังจะให้ผมกลับมาเข้มแข็งเหมือนเดิมอีกครั้ง

“..ร้องไห้ทำไมจุนโฮ ฉันไม่ได้จากไปไหนสักหน่อย..”  เสียงของเขายังคงดังก้องในหัวของผม และสัมผัสอบอุ่นนั้นยังลอยอบอวนอยู่รอบรอบกาย “..ถ้านายต้องการฉัน ฉันก็อยุ่ตรงนี้เสมอ..” 

ใช่ เขายังคงไม่ไปไหน เพราะผมไม่ยอมปล่อยเขาไป ผมรั้งเขาไว้เสมอมา ทั้งทั้งที่รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ ทั้งทั้งที่รู้ว่าเขาไป .. ไปสบายแล้ว แต่ผมยังขอให้เขาอยู่ที่นี่ เพื่อผมที่แสนจะอ่อนแอคนนี้ เอาแก่ตัวเหลือเกินนะผม อยากจะบอกให้เขาไปซะเถอะ แต่เป็นเพราะใจของผมเองนั่นแหละ ที่ทำให้เขาไปไหนไม่ได้

“ฉันขอโทษชาน ฉันขอโทษ”

“..ขอโทษทำไม นายไม่ได้ทำอะไรผิด ฉันเต็มใจจะอยู่ตรงนี้นะ..” 

ลมพัดแผ่วมาจากที่ไหนไม่รู้ กลิ่นน้ำหอมของเขาลอยเจือบางเบาในอากาศ ผมปาดน้ำตา ผมต้องอยู่ต่อไป ผมต้องมีชีวิตต่อไป ต้องหายใจต่อไป เพื่อตัวผมเอง และเพื่อเขาด้วย

“ไม่ต้องหรอก ฉันอยู่ได้ .. ฉันจะอยู่ได้ ฮวังชานซอง ไม่เป็นไร”

“..ฉันรู้ ฉันรู้อยู่แล้วล่ะ จุนโฮของฉันเข้มแข็งได้เสมอ จริงไหม? ..” 

ผู้ชายคนนี้กะจะทำให้ผมลืมเขาไม่ได้เลยสินะ ?

สายลมผ่านไปแล้ว น้ำตาเหรอ ? หมดแล้วล่ะมั้ง ฮ่ะฮ่ะ  ต่อจากนี้ผมก็คงต้องกลับไปมีชีวิตอยู่บนโลกนี้ ตามกระแสเวลาที่หมุนไม่หยุดเหมือนเดิม อย่างทีบอก เพื่อตัวผมเอง และเพื่อเขา

ผมลุกขึ้น เดินเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าล้างตา เปลี่ยนเสื้อผ้า ก่อนออกมาปะกับแมวน้อยขนสีดำขลับตัวเดิมที่นั่งมองผมอย่างซื่อสัตย์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหมายมากมาย

 “เอาล่ะ ไปหาอะไรกินกันไหม ?” ผมยิ้มให้มัน ยิ้มที่ไม่ได้มีมาตลอดสัปดาห์นี้ ตั้งแต่วันที่เขาจากไป ผมย่อตัวลงให้ชองกัมปีนป่ายขึ้นมานั่งบนไหล่ผม แมวตัวน้อยเอาหัวทุยถูที่คางผมอย่างน่ารัก

 “เมี๊ยวว ว ~” (หิวแล้วครับ !)

แกนี่เหมือนพ่อแกเลยเนอะ ชองกัม

ฉันไม่เหงาหรอกนะชาน มีชองกัมอยู่ตรงนี้ทั้งตัว . *

+._))))))))) )’

talktalktalk w/ me :D 

เอาฟิคชานนูนอมาลงหลังจากนั่งดูอินเซปชั่นเป็นรอบที่สาม เชอร์ล็อกบีบีซีตอนสามเป็นรอบที่สอง และร็อคแอนด์โรลลารอบที่สอง =____= (/แล้วจะบอกทำไม)

อย่าว่ากันนะถ้ามันสั้นมากมาก , เพราะมันคือความชั่ววูบ ชั่ววูบซะยิ่งกว่าชั่ววูบ และมันคือความอิจฉาชองกัม !! (/ไม่เีกี่ยว ..)

กำลังพีคและอยากเขียนทอมโจ (*ทอมฮาร์ดี้ -อีมส์ & โจเซฟกอร์ดอนเลวิทท์ -อาร์เธอร์ ณ อินเซปชั่น) อย่างแรง แต่ไม่มีพล็อตในหัวเลย y wy ที่สำคัญคือกำลังจะบ้าตายกับละครที่โรงเรียน ช่วงนี้มีละครเยอะมาก ทั้งลูกเสือ ทั้งงานวัดประเมินผลบ้าบอสักอย่าง =____= ;;

+ โค้ด css มันเขียนยังไงแว๊ =[]= !! ยากมากอ้ะ อย่าแปลกใจถ้าช่วงนี้หน้าบล็อกเน่าเน่านะฮะ กำลังพยายามแก้ไขและเรียนรู้อยู่ -__-

+ ใครมาอ่านก็ช่วยสละเวลาคอมเมนท์สักนิดนะคร้าบบบ บ อย่างน้อยก็แสดงตัวตนของคุณโดยการให้ดาวแดงสักดวงสองดวง(หรือมากกว่านั้น)ก็ได้ -..-

อาเมน ไอเลิฟยู เอวรี้บอดี้ !!

ป.ล.เพื่อนกูได้ลายเซ็นฮวังชานซองจากพัทยา ให้ดิ้นตายเห้อ TTTTTTTTTTT_TTTTTTTTTTTT